..เรื่องมันเริ่มมาตั้งแต่ผมอยู่ ม.1 ครูประจำชั้นของผมเค้าเป็น ครูวิชาคอมพิวเตอร์แล้วทีนี้ครูสั่งให้เขียนเรียงความเรื่องคอมพิวเตอร์ (น่าจะใช่ผมลืม) ผมก็เขียนๆไปตามความรู้ในตอนนั้น -*- อยู่ๆครูก็เรียกผมไปพบครับ จำได้ว่าประโยคแรกที่ครูถามผมคือ “รู้จัก Linux มั้ย” ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอก ครูเค้าบอกแต่ว่า ให้ไปลองหัดๆไว้ปีหน้าจะส่งแข่ง แล้วครูก็แนะนำให้ผมรู้จักกับ @Thanik หลังจากนั้นก็..

ผมก็ลองกลับมาบ้านเล่น Linux ไปเรื่อยๆจน…ลืมอ่ะครับ พอขึ้น ม.2 ก็ได้ไปแข่ง NLC9 ผ่านเข้าไปถึงรอบสอง พอกลับมาจาก NLC9 ผมก็เล่น Linux ไปเรื่อยๆ พอขึ้น ม.3 ผมก็แข่ง NLC10 หรือเรียกว่า NLCX ไปครั้งนั้นเข้ารอบสุดท้ายแล้วก็ได้ รางวัลชมเชย (อันดับ 5 ) กลับมา หลังจากการแข่งครั้งนั้น ผมก็หวังว่า NLC ครั้งหน้าเนี่ยต้องได้ “โล่”นะ !

NLC11

ขึ้น ม.4 งานผมเยอะขึ้น ภาระมากขึ้น อายุมากขึ้น(ไม่เกี่ยว – -) ตั้งใจไว้ว่าแข่ง NLC เป็นปีสุดท้ายแล้วเลยกะว่าจะเอา “โล่” ให้ได้แต่เนื่องจากภาระงานมากขึ้นผลจึงออกมาเป็นแบบนี้ -*-

-รอบแรกคะแนนได้อันดับ 3 ของประเทศ

-รอบสองอยู่กลุ่มเดียวกับ @Pingz นั่งทำงานเช้าวันนำเสนองาน ใช้เวลาเพียง 2 ชม. จากเวลาที่เค้าให้ 20 กว่าชั่วโมง

-เข้ารอบ 3

-แข่งรอบ 3 วันแรกได้ 9 คะแนน แต่ @Manatsawin ได้ 80 กว่าคะแนน

-แข่งรอบ 3 วันที่สองแบบ มึนๆ+เครียดมากๆ

พอแข่งวันที่ 2 เสร็จเหมือนรู้ชะตากรรมตัวเองว่าอดได้ “โล่” แน่นอนเลยปลงๆ ไป พอถึงตอนประกาศรางวัล ความรู้สึกตอนนั้นรู้อย่างเดียวว่า “สั่นมาก”

-ที่ 5 ผ่านไป….ไม่ใช่ผม

-ที่ 4 ผ่านไป….ไม่ใช่ผม

ช่วงเวลานั้นผมเหมือน สสารที่ลอยไปในอากาศรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก

-ที่ 3 นาย…………(ช่วงนี้คนอ่านเค้าเว้นระยะไปนานมาก)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“ภวินท์ คงคาสวรรค์” เท่านั้นแหละดีใจจนทำอะไรไม่ถูก วิ่งขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีตอนจะลงเวทีก็จะลงผิดด้าน ฮาๆ

สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกคนที่ทำให้ผมมีวันนี้นะครับ

อาจารย์พรพรรณ, พี่บอส, วิน, พี่ไอซ์, พี่จั้ม, พี่ปิง, พี่นัตตี้, พี่เฟรม, พี่ไท, พี่เดียร์ และอีกหลายๆคนที่ไม่ได้กล่าวชื่อนะครับ ขอบคุณครับ xD